حسین به بی نیز از جمع ما رفت.همیشه عادت کرده ایم وقتی یک بزرگ از جمع ما می رود از او یاد کنیم .نمی دانم این رسم بد تا کی در میان ما خواهد بود که در زمان حیات انسانهای بزرگ که هر کدام یک سرمایه اجتماعی و ارزشمند می باشند به یادشان نیستیم و پس از درگذشت ایشان به یاد آنها می افتیم.چند وقت پیش در زمان کسالت استاد حسین به بی عکس صفحه اول را به بزرگداشت او اختصاص دادیم و از عمل واحد فرهنگی شهرداری و حضور مرحوم ایزانلو که خود از گنجینه های این سرزمین بود در تقدیر از او سپاسگزاری کردیم .پس از آن برخی افراد با عناوین بدی ما را مورد عتاب قرار دادند که چرا در زمان حیات یک فرد اینقدر بزرگنمایی می کنیم که البته پاسخ لازم را به ایشان دادیم که عمل ما نه تنها بزرگنمایی نیست بلکه ذره ای از ارزش و قدر این سرمایه بزرگ فرهنگی و اجتماعی را هم جبران نمی کند. روزگار گذشت تا این استاد مسلم موسیقی مقامی نیز راهی دیار باقی شود تا فقط نامی از او در ذهن ها باقی بماند که گرچه «زنده آن است که نامش به نکویی ببرند» و حسین به بی نماد یک انسان همیشه زنده است.ولیکن پس از درگذشت او نیز  بر خلاف تصور با برخی بی توجهی ها رو به رو بودیم.جای بسی شگفتی بود که صدا و سیمای محلی استان در رحلت این عزیز و سرمایه اجتماعی نه تنها برنامه ای مناسب آماده ننمود که حتی از پخش خبر درگذشت او نیز خودداری نمود.علت این امر را نمی دانم ولی از لحاظ ارزش های خبری پوشش ندادن چنین خبر مهمی در سطح استان قابل توجیه نمی تواند باشد. امید است مسئولان محترم رسانه ملی در استان که قطعا انسانهای دلسوزی برای عرصه فرهنگ و هنر استان می باشند در پی جبران این کوتاهی خویش با تدارک یک برنامه مستقل در مورد این شخصیت بزرگ هنری بر آیند.